edilgen olmayan umutsuzluk şudur: hiçbir şekilde kendi olmayı istememek, hatta daha da kötüsü, bir ben olmayı hiç istememek veya her şeyin en aşağı biçimi olarak ifade edilirse,
başka biri olmayı arzulamak, yeni bir ben'e sahip olmayı ummak. aslında doğallık hiçbir ben'e sahip değildir. o zaman insan kendini tanımadan kendini nasıl bulacaktır? bu kendini bulma serüveni çoğu zaman maskaralığa dönmektedir. doğal insan umutsuzluğa düşerken, olmadığı ben'i ummak veya en azından bu ben olduğunu hayal etmek için bile yeterli bir ben'e sahip değildir ki! bu durumda başka biri olmayı umarak kendisine güya yardımcı olmaktadır. bundan emin olmak için sokaktaki insanlara bakalım: umutsuzluk sırasında, akıllarına gelen ilk istek bir başkası olmak veya bir başkası haline gelmektir. her şeye rağmen, umutsuzluğunu bile kendi gözünde önemsiz kılan bu tür bir umutsuz kişiye nasıl gülünmez?
...
değişimin giysi değiştirmek kadar kolay olduğunu düşünen gülünç insan.
...
doğal insan kendini tanımaz, kelimesi kelimesine kendini ancak giysi olarak tanır, ancak dışsal yaşam olarak bir ben'i vardır. ve buradan onun sonsuz komikliği ortaya çıkar.
s. kierkegaard
