sonunda vardığım yer hep araf oluyor. adamakıllıca bir yere ait olamamanın garip bir hafifliği var. her yere komşuyum, her ülkenin sınır ötesiyim. kimsenin ev sahibi/sahibesi değilim. kimseye ikram edecek bir şeylerim yok.
şikayetçi miyim bu halimden, bilemiyorum. değilim galiba.
ne iyiyim, ne de kötü. etrafımda iyi insanlar varken iyi, kötüler varken kötü, kıskançlar varken kıskanç... ama asıl kötülerin arasında iyi olmaktan korkuyorum. çünkü iyi olmak çok külfetli.
her geçen gün farkediyorum ki, araf sonsuz büyüklükte. hiç sıkışmışlık hissettiğim falan yok. bu yüzden çıkmaya niyetim yok.
